--- นมไล่ฝน ---

กะโหลก4เข้าชม 69 เมื่อ 2009-06-06 19:18

- - - นมไล่ฝน - - -

เมื่อวานตอนเย็นหลังเลิกเรียน ฝนตกหนักมาก ฉันก็เลยต้องเข้าไปหาอะไรกินในเซเว่น รอให้ฝนหยุดตก จะได้เดินกลับบ้านตามปกติ ในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งกินมาม่าหน้าเซเว่น รุ่นพี่ที่หน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนก็เข้ามานั่งซดนมสดอยู่ข้างๆฉัน

ซู้ด~อึ่ก อึ่ก

เสียงที่พี่แกซดช่างฟังดูไพเราะมีมารยาทซะจริงๆ - -พอฉันหันหน้าไปทางพี่เขา แล้วทำหน้าประมาณว่า ‘ไปซดตรงอื่นได้มั๊ยคะ?’ เขาก็ยิ้มทีมุมปากให้ทีนึงประมาณว่า ‘ไม่ไป มีปัญหาอะไรมั๊ยครับ?’ จากนั้นเขาก็หันไปซดนมต่อ แต่ครั้งนี้ต่างจากเดิมตรงที่

ซู้ด ~ซู้ด~ ซู้ด~

รุ่นพี่คนนั้นอมนมสดไว้มนปากจนแก้มของเขาป่อง (ใช่แล้วล่ะ ฉันจ้องมองทุกการกระทำของเขาอย่างไม่เกรงใจ ) ตากลมๆของเขาหรี่ลงมองปริมาณนมในขวดที่ยังหลงเลืออยู่เล็กน้อย จากนั้นเขาก็ทำตาหยีเหมือนพยายามจะยิ้มทั้งๆที่มีนมอยู่เต็มปาก

“อื้อ - + -”

เขายื่นขวดนมมาให้ฉัน แล้วทำตาหยี แก้มป่องอีกครั้ง

“?”

“อื้อ!”

พอฉันทำหน้างงๆพี่แกก็ยัดมันใส่มือของฉัน แล้วเริ่มทำท่า ‘ซด’ นมให้ฉันดู ก่อนจะชี้ไปที่แก่มป่องๆทั้งสองข้างของตัวเขาเอง

‘ซดแบบนี้ แล้วก็อมเอาไว้แบบนี้’

ฉันพยายามแปลภาษาใบ้ของพี่แกให้เข้าใจง่ายที่สุด แต่ ... อี๋!จะให้ฉันซดนมขวดเดียวกับเขาเนี่ยนะ แหวะๆๆ!

ซู้ด~ ซู้ด~

แหะๆ ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ฉันก็เผลอซดนมจนหมดขวด มารู้ตัวอีกทีก็มีนมอุ่นๆอยู่เต็มปากแล้วล่ะ

ฉันหันไปจ้องหน้าเขาเพราะอยากรู้ว่าต่อจากนี้ต้องทำอะไรต่อ ตอนนั้นฉันรู้สึกสนุกและอดขำกับท่าทางน่ารักๆของรุ่นพี่คนนั้นไม่ได้ ก็เลยเผลอทำตาหยีตามพี่เขาด้วยโดยไม่รู้ตัว แถมพี่เขาทำตาหยีตอบกลับมาอีกต่างหาก

‘หนึ่ง สอง สาม’

นิ้วชี้ นิ้วกลาง และนิ้วนางโผล่ขึ้นมาเป็นสัญญาณอะไรบางอย่าง ... อ่า อ๋า!?!

พรวด!!!

นมสีขาวขุ่นถูกรุ่นพี่พ่นออกไปปะทะกับสายฝน จากนั้นรุ่นพี่ก็หันมาตะโกนบอกกับฉันแข่งกับเสียงฝนว่า

“พ่นสิ!”

“พรวด!” แล้วฉันก็ทำตามซะด้วย

“ฮะๆ”

รุ่นพี่หัวเราะเบาๆในขณะที่ฉันยังคงนั่งงงต่อไป โอ้ย!งงจริงๆนะ!

“อีก 1 นาที ฝนจะหยุดตก”

“หือ?”

พอหันไปมอง พี่เขาก็หลับตาลงเสียแล้ว แต่ก็ยังพูดกับฉันต่อไปว่า “ถ้าอยากให้ฝนหยุดตกก็หลับตาซะ”

เฮ้อ~ไหนๆก็ทำตามมาตั้งแต่ต้นแล้ว จะทำตามอีกซักครั้งก็คงจะไม่เป็นไรหรอกมั๊ง … และแล้วเปลือกตาของฉันก็ค่อยๆปิดลง

1 ... 2 ... 3 ... 4 ... ฉันกำลังจับเวลา 5 ... 6 ...

60 เมื่อฉันนับ 1 – 60 แล้ว ฉันก็ค่อยๆลืมตาขึ้น ในใจภาวนาให้ฝนหยุดตกตามที่รุ่นพี่บอกจริงๆ แต่ทว่า ... นอกฟุตบาท สายฝยกำลังตกกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาเหมือนกับเมื่อ 60 วินาทีก่อนไม่มีผิด ส่วนรุ่นพี่ที่เคยนั่งอยู่ข้างๆกลับหายไปแทนสายฝน วินาทีนั้นฉันแทบจะแทรกแผ่นดินหนีไปศัลยกรรมที่เกาหลี หรือไม่ก็วิ่งให้รถชนแล้วเกิดใหม่ซะให้รู้แล้วรู้รอด นี่ฉันยอมทำตามคำสั่งต๊องๆของคนที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่ออย่างนั้นเหรอเนี่ย น่าอับอายขายขี้หน้าประชาชีจริงๆ ป่านนี้หมอนั่นคงกำลังหัวเราะจนท้องคักท้องแข็งแล้วล่ะมั๊งที่สามารถหลอกเด็กโง่ๆอย่างฉันได้สำเร็จน่ะ บ้าชะมัด!

ด้วยอารมณ์ที่ ‘เซ็ง’ สุดขีดฉันจึงคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นพาดบ่าตั้งใจว่าจะเดินตากฝนกลับบ้านประชดชีวิตซะเลย

‘ซา~ ซา~ ซา~ ... แปะ แปะ’

เสียงสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา เปลี่ยนเป็นเสียงสายฝนที่ตกลงมากระทบกับผ้าร่มดัง ‘แปะ’ แทน

ใครบางคนยื่นร่มมากางให้ฉันได้ทันเวลาก่อนที่ตัวฉันจะเปียก ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่ม ‘รุ่นพี่’ นั่นเอง

ฉันยังคงจดจ้องที่ดวงตากลมๆที่กำลังหยีเพราะว่าเขากำลังก้มลงส่งยิ้มมาให้ฉันที่ตัวเล็กกว่ามาก ... และนั่นก็คงเป็นสาเหตุที่ทำให้น้ำจาดเส้นผมที่เปียกปอนของเขาไหลลงมาบนปลายจมูกของฉัน

“บอกแล้วไงว่าฝนจะหยุดตกใน 1 นาที”

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน ในขณะที่ฉันกำลังมองใบหน้าของเขาอย่างเหม่อลอย อา ... เท่จังเลย

“แต่ดูเหมือนว่า 1 นาทีของเราจะไม่ตรงกันนะ ของเธอเร็วกว่าของฉัน ... นิดหน่อย”

ตาของเขาสวยมาก มุมปากที่มีคราบนมเปื้อนอยู่ก็เท่

“นม ...” กรี๊ด! ฉันเผลอพูดอะไรน่ะ

“หือ?”

“อ่ะ ... ทำไม่ต้องพ่นนมด้วยคะ?” เฮ้อ~โชคดีที่แก้ทัน

“คิก~ มันเป็นการไล่ฝนน่ะ ” รุ่นพี่หัวเราะเบาๆ “ฝนที่บริสุทธ์จะหยุดตกทันทีที่มีสิ่งเจือปน ... ฉันหมายถึงนมที่เราพ่นน่ะ”

“แสดงว่าฝนไม่บริสุทธิ์งั้นเหรอ?”

ก็มันไม่หยุดตกนี่น่า ฉันเข้าใจถูกมั๊ยเนี่ย

“ใครว่าล่ะ ส่วนนี้ไงที่บริสุทธิ์”

เขาชี้ไปข้างบน ... หมายถึงร่มเหรอ?